Havenlaan

300 platanen op het nippertje gered, 1.500.000 kasseien dreigen te verdwijnen

NODEN VAN FIETSERS EN PATRIMONIUMBESCHERMING COMBINEREN

Posted on | oktober 27, 2019 | No Comments

In al de vorige projecten om de Havenlaan te restaureren waren brede fietspaden voorzien. Dat maakte het onmogelijk om de actuele breedte van de rijweg en de twee rijen platanen te bewaren. Toch is het mogelijk de doorsneefietser tevreden te stellen zonder het patrimonium van deze unieke laan te ruïneren.

TOELICHTING VAN ONS VOORSTEL

  1. Om de transitie naar de fiets aan te moedigen eisen de fietsersverenigingen brede fietspaden, volledig gescheiden van het autoverkeer.
  2. In het geval van de Havenlaan wil Brussel Mobiliteit een tweerichtingsfietspad van 3m60, kant kanaal van de laan, alsook een eenrichtingsfietspad van 1m40 aan de andere kant.
  3. Een dergelijke aanleg vereist het verwijderen van de parkeerstroken, het versmallen van de rijweg en het verplaatsen van de platanen.
  4. Dit wijzigt het uitzicht van de Havenlaan fundamenteel, wat de patrimoniumverdedigers niet willen.
  5. Ook de Havengemeenschap heeft vragen bij het brede tweerichtingsfietspad kant kanaal, omdat het voor de ondernemingen een gevaar inhoudt en hinder veroorzaakt voor de toegang van de vrachtwagens. Daarom heeft de Havengemeenschap de intrekking van de bouwvergunning verkregen.

Wat wij voorstellen is dat de “geciviliseerde” fietsers de huidige fietsbare trottoirs, waar de voetgangers de voorrang hebben, verder gebruiken. Wij geloven niet dat dit zal leiden tot een conflict tussen voetgangers en fietsers: de fietser vertraagt, geeft een tikje aan de bel en de voetganger gaat opzij. Maar dit werkt alleen voor de trage fietsers.

Om de “vlugge” fietsers tevreden te houden, stellen wij voor om op de rijweg de twee kanten van de laan van een eenrichtingsfietspad te voorzien van 1,40 m breed in natuursteen. Dat rijdt gemakkelijk. Of anders in gezaagde kasseien of in graniet van dezelfde kleur als de kasseien van de laan, om zo het aspect van de “kasseienzee” te behouden. Wij gaan er vanuit dat de assertieve fietsers een snelheid hebben die niet te veel verschilt van die van de auto’s, waarvan de snelheid wordt vertraagd door de gekasseide snelweg. (Door het gedreun op de kasseien heeft de bestuurder binnen in de auto de indruk sneller te rijden.) Rechts van dit fietspad zou de parkeerstrook bewaard blijven, onderbroken aan de bushaltes. Zo wordt dit “snelle” fietspad geen “moordstrookje”: wij zijn hier niet buiten een bebouwde kom waar automobilisten verrast worden door de aanwezigheid van fietsers. In tegendeel, volgens ons is het een goede zaak de assertieve fietsers te mengen met het verkeer. Zij ondergaan niet langer het verkeer maar maken zelf deel uit van het verkeer. En men vermijdt dat de normale fietsers en voetgangers worden opgeschrikt door de “snelle” (electro-) fietsers.

In de hypothese van de transitie naar de fiets (zie punt 1 hierboven) zullen de beginnende fietsers liever op het fietsbare trottoir rijden. Men kan zich immers inbeelden dat zij geintimideerd zouden worden door de “snelheidsduivels” die in hun snelheid worden aangemoedigd door een breed tweerichtingsfietspad van 3,60 m.

Om patrimoniale redenen moet de Havenlaan met herstelde rijweg in kasseien haar initiële breedte behouden. Wordt de rijweg gebetonneerd, dan zou zo’n breedte de snelheid van de auto’s aanmoedigen: het is essentieel om de kasseien te behouden. Het vertragingseffect van de kasseien op de snelheid van de auto’s en de grote breedte van de rijweg zijn goed voor de trage manoeuvres van de vrachtwagens.

Wij geloven niet dat de Havenlaan functioneert als belangrijke invalsweg in Brussel. Het overgrote deel van de pendelaars, komende van de A12, rijdt verder de stad in over de Lakenbrug, langs de Groendreef die beter berijdbaar is. De Havenlaan is eerder een lokale uitgangsweg. Het transitverkeer (vrachtwagens niet inbegrepen) is niet zó belangrijk. Wat wij willen zeggen is dat we de rijweg niet noodzakelijk moeten versmallen om te verhinderen dat deze als “autozuiger” gaat functioneren. Dat is niet het geval. Men ziet deze weg zelden als een kortere weg.

NB : De afwezigheid van wegmarkeringen is op de eerste plaats essentieel om patrimoniale redenen. Bovendien is dat voordelig omdat het aanleiding geeft tot een zekere onzekerheid bij de automobilisten. Het zet hen aan tot voorzichtigheid en zij gaan langzamer rijden. In feite produceert zorgeloosheid gevaar. Op een in rijstroken verdeelde rijweg voelt de automobilist zich “eigenaar” van zijn strook en al de andere gebruikers worden ervaren als indringers.

Zorg is een goede kwaliteit in een gedeelde stedelijke omgeving.

Comments

Leave a Reply





*